De eerste nacht

In een poging om dit weblog een nieuwe levensadem in te blazen, was ik van plan om al vanaf de allereerste dag in Gent mijn studentenlevensindrukken neer te schrijven. Maar omdat je als klein, lief, schattig eerste bachelorke nogal veel tijd verliest met het zoeken van kortere weggetjes en daarbij verdwalen, de spannende speurtocht naar schijnbaar onbestaande boeken en het socializen met potentiële vriendjes en vriendinnetjes, was dit ingenieus voornemen reeds gedoemd te mislukken sinds het aan mijn gedachten ontsproten was. Bij deze dus met enige vertraging: de eerste nacht op kot.

Toen ik met een voedselvoorraad voor een maand of drie, dekens voor het overleven van een volgende ijstijd en een hoeveelheid flessenwater waarmee je een olifant kan doen verdrinken op kot gedropt werd, trad ik binnen in het walhalla der zelfstandigheid. Vanaf de volgende ochtend zou ik immers volledig zelf mijn boterhammetjes met choco smeren, zelf de laptop starten en zelf frivool rondtrippelen door de Gentse straten. Vol goede moed plofte ik me dan ook eenzaam en alleen in bed, om mij zo goed mogelijk op deze zware queeste voor te bereiden.

Helaas was niet iedereen het eens met dit weloverwogen plan. Twee lieftallige muggen beschouwden mijn bloed die nacht immers als een nooit gezien culinair hoogstandje en zo werd ik prompt gebombardeerd tot bloedbuffet. Ik vond dit echter minder leuk en terwijl zij het bloed vanonder mijn nagels en elders haalden, zette ik heldhaftig de tegenaanval in. Op die manier zette ik mijn eerste dag in het studentenleven in door om drie uur dertig ’s morgens al zwaaiend met een pantoffel met koetjesvlekkenmotief een laatste, welgemikte klap op mijn zoemend gezelschap te geven.

Een knallende start.

Hooray!

In mijn stoutste dromen ben ik vrij sociaal, welsprekend, vlot in omgang en noem maar op. Helaas uit zich dat in de niet-virtuele wereld totaal niet. Vandaar dat ik mij ook nog nooit durfde inschrijven voor een Girl Geek Dinner. Tot ik enkele dagen geleden dartel huppelend de trappen van de Blandijn verkende en in mijn drukke huppelactiviteiten verstoord werd door een smeekbede van een girl geek van de zuiverste soort, om me toch maar asjeblieft samen met hem op die lijst  van Brussels Girl Geek Dinner 16 te zetten. Om een mij totaal onbekende reden kon ik gewoon niet weigeren.

Toen we zo’n vijf uur voor de eigenlijke aanvang van het evenement ook daadwerkelijk van de reservelijst naar de genodigdenlijst opklommen, deed ik een vreugdedansje met bijhorende onnozele liedjes. Want de book-edition, da’s gewoon de hemel voor een computerverslaafde taal-en letterkundestudente.

En het was dus fantastisch, allemaal superlieve mensen, een schattige Imke Dielen die haar schattig boek voorstelde en lekkere drankjes in rode bollekes. Hooray! Na al dit geleuter zal ik er waarschijnlijk toch geen zo’n gehandtekend verzamelexemplaar winnen, maar de lunch die @ctfTijG won maakt veel goed. Hooray²!

Ik had beloofd iets liefs te schrijven

Maar ik kan gewoon niet schrijven als ik gelukkig ben.

Vaststelling

Valt het niet op dat de mensen die al lezen op de trein in slaap vallen meestal een boek van Aspe lezen?

Ik kan er ook niets aan doen

De trein reed het station binnen. Mijn moeder zuchtte. Mijn vader deed mee. Ik zag mijn nieuwe schoenen in rook opgaan.

Even voordien liep het hele ingenieus opgezette plannetje nog gesmeerd. De zon scheen, vogeltjes floten en vlindertjes fladderden vrolijk rond. Om het maar wat clichématig voor te stellen. Hoe dan ook, mijn aangeboren zaagdrang bereikte hoogtepunten en manifesteerde zich in het proberen overtuigen van mijn ouders om naar “de batjes” -zo heten koopjes in een boerengat nu eenmaal- te gaan.

“Maar neen, je moet je daar niet doorwringen met de auto. En je zal niet vastzitten in de file -koopjes in boerengaten lokken nogal veel inwoners van naburige gaten-, we nemen gewoon de trein! Welja, de trein. Zo duur is dat niet. Parkings kosten ook veel. En je belandt meteen midden in het centrum. Dan moet je zelfs niet veel wandelen. Als dat niet handig is. En je bent er in zes minuten. Komaan, zes minuten, dat is toch niets!”

Bijgevolg trippelden wij vijf minuten voor de trein aankwam reeds preventief en vreugdevol richting perron. Vijf minuten nadat de trein aangekomen had moeten zijn, stonden we er nog steeds. Na een korte onderbreking van hoogstens dertig minuutjes werd de trein, het walhalla van de bloginspiratie, door een meute batjesbeluste boerengatinboorlingen betreden. Dolle pret.

Geloof het nu of niet, maar de meeste treinreizigers keren na een uitstapje ook graag terug naar de plaats waar ze zijn opgestapt richting bestemming. Vooral koopjesbeluste treinreizigers, aangezien een weekendbiljet goedkoper is en je dus maar beter ook terugkeert voor dezelfde prijs. Bij aankomst op het perron werden wij dan ook begroet door een vrolijke treinomroepman: “Beste reizigers, de trein met bestemming boerengat is afgelast.” Maar vreugde en driewerf hoera: een vervangbus zou rijden binnen twintig minuten.

Bij de NMBS duren minuten drie keer zo lang. Een uur later stonden we dus in de vervangbus. Ik bestudeerde respectievelijk de lippen van een zweterige zestiger ter hoogte van de mijne, de lieftallige oogjes van een soort minibulldog in een boodschappentas ter hoogte van mijn rechterelleboog en een vrijend (verkerend voor de onwetenden) tweetal aan mijn linkerzijde. Vrij verrijkend was dat. Na deze uiterst boeiende vaststellingen zetten we weer voet aan wal op batjesloze bodem. Met enige vertraging en zonder nieuwe schoenen. Het leven kan hard zijn.

Al bij al gebeurde er vandaag dus niets, maar dan ook niets om over te bloggen. Ik kan er ook niets aan doen, het is de schuld van de NMBS, die me geen inspirerend treinritje liet beleven. Daarom zocht ik mijn toevlucht voor een eindzin bij een onwetende gast, die nog een briljante wijsheid met de lezer wou delen. En zo geschiedde: *zwaai naar Pieter*