De cultus van de gitaarspelende agrumpoedel

Spring naar reacties

Aangezien het mogelijk is om de cultus van het vliegend spaghettimonster op te richten, vind ik dat ik niet moet onderdoen voor die mensen. Daarom kwam daarnet het fantastisch idee in me op om al mijn idealen te verwerken in iets nieuws, iets ongeloofelijks. De fascinerende, prachtige, wonderbaarlijke cultus van de gitaarspelende agrumpoedel. Juicht ende springt, het geloof krijgt een nieuwe wending. Nu er nog in slagen iedereen mijn scheppingsleertheorie te laten volgen, en ik kan tevreden zijn.

————————————————–

Van chaos tot orde (of bleef het gewoon chaos?)
Het verhaal van de grote, boze agrumpoedel die later gewoon de gitaarspelende agrumpoedel werd

————————————————–

Eens, heel lang geleden, nog voor mensen op aarde leefden, zelfs nog voor de aarde bestond, zweefde de grote boze agrumpoedel rond in het donkere niets. Maar de grote, boze agrumpoedel was de overweldigende leegte kotsbeu. Zonder doel rondzwevend in die angstaanjagende duisternis, schoot hem opeens iets te binnen. En wat hem tebinnen schoot, kotste hij weer uit, aangezien hij alles kotsbeu was. En zijn briljante ingeving werd het licht, zoals we nu nog steeds briljante ingevingen door een lampje voorstellen, dat licht heten wij nog steeds de zon. Dat gebeurde er op de eerste dag. En de grote boze agrumpoedel zag dat het goed was.

Het licht scheen over de oneindige oneindigheid. De grote, boze agrumpoedel wou niet langer boos zijn. Hij had nood aan warmte en affectie. Hij aanschouwde het licht dat hem tebuiten was geschoten, omarmde het, en blies zijn levenstocht en warmte in haar. Daarom geeft de zon ons nog steeds licht en warmte, want zij zworen elkaar eeuwige trouw. Dat gebeurde er op de tweede dag. En de grote agrumpoedel zag dat het goed was.

De overdonderende stilte maakte de grote agrumpoedel bang. Hij had dan wel zijn zon, die hem warmte en affectie bood, en inwie hij bij het aanschouwen ervan de kleur van versgeperste, koele agrum kon zien, toch was hij nog steeds ongelukkig. Eerst besloot hij zijn plannen op te bergen. Maar toen veranderde hij van mening, en wou zijn levenslied tgaan begeleiden op een zwarte gitaar. De snaren waren gemaakt van zijn prachtige krullen, en het hout, werd gemaakt van de kast, waarin hij eerst zijn plannen zou opbergen. En de chaos werd overspoeld door muziek. De valse tonen horen we nog steeds niet graag, de goede klinken ons als muziek in de oren. Dat gebeurde er op de derde dag. En de grote agrumpoedel zag dat het goed was.

Op de vierde dag vond de grote agrumpoedel dat hij eigenlijk te nietig leek voor de oneindige oneindigheid. Toen schiep hij de plaats waar wij bloggers en andere nietige wezens allen wonen, de aarde. Hij schiep rivieren en oceanen, bergen en dalen, woestijnen, bossen en bosbranden, schapen en allerlei andere diertjes, en glazen flessen vol agrum, want de grote agrumpoedel was toen reeds milieubewust. Terwijl hij over de aarde rondhuppelde en -zweefde, voelde de grote agrumpoedel zich even nietig. Sindsdien wou hij enkel nog aangesproken worden als agrumpoedel, zijn grootheidswaanzin was verdwenen als sneeuw voor zijn partner. Dat gebeurde er op de vierde dag. En agrumpoedel voelde zich warm vanbinnen. En vanbuiten. En hij zag dat het goed was.

Op de vijfde dag schiep agrumpoedel de poedel naar zijn beeld. De poedel was perfect, en was een dier dat heerste over alle andere dieren. Krullerig, gestroomlijnd, fier, schattig, lief en vol affectie. Ze hielden van mooie geluiden en kuierden graag rond over de aarde. Ze waren vruchtbaar en werden talrijk. Toen agrumpoedel zijn evenbeelden zag, spelend in een stralende agrumzon, realiseerde hij zich dat ook zij nood hadden aan affectie. Maar op één dag één iets schapen was reeds genoeg. Agrumpoedel ging rusten in de warmte van zijn geliefde en voelde diep in zijn hart dat alles goed was. Dat gebeurde er op de vijfde dag.

Lekker uitgeslapgen schiep agrumpoedel op de volgende dag een soulmate voor de poedel. De mens, vanwie de hond nog steeds de trouwste vriend wordt genoemd. In Afrika kreeg men de prachtige kleur van zijn gitaar. In Europa kreeg men dan weer het sierlijke uitzicht van die gitaar. In Azië kreeg men een ongelooflijke passie voor agrumpoedel, ze hadden hem wel kunnen opeten. En ze bléven dat doen om hem te gedenken. In de andere continenten kwamen de overschotjes terecht. Maar allen hadden zij één ding gemeen. Welke huidskleur men ook had, voor wie of voor wat men ook passie koesterde, in ieders buurt vertoefde één mens met de krullen die agrumpoedel hem of haar geschonken had. Dat realiseerde hij op de zesde dag. En agrumpoedel zag dat alles nog steeds goed was.

Maar, omdat het niet mogelijk was voor eeuwig op aarde te blijven, want net zoals de hondjes, de schapen, de konijnen, de muizen en de andere diertjes, werden ook de mensen talrijk. Daarom stelde agrumpoedel een soort limiet op. Op zijn aarde kon men een maximum aan genot inwinnen. Genot werd verkregen door agrum en vriendschap, door liefde en affectie. En wanneer ieder zijn maximumgenot bereikt had, de een al vroeger dan de ander, ging hij naar het hiernamaals. Daar wachtten hem rivieren vol agrum in gouden bekertjes op. En aangezien iedereen zoveel mogelijk genot poogde te beleven, en er geen saddisten of massochisten aanwezig waren, was er geen hel. Zo leefde iedereen gelukkig en vol zekerheid, want ooit zouden zij vol geluk in het agrumhiernamaals belanden. Dat geloven ook wij nog steeds. De zevende dag gebeurde dit alles. En agrumpoedel zag dat het goed was.

Wat velen nooit gedacht hadden en ook wel eens vergeten, is dat er ook een achtste dag kwam. Op die achtste dag rustte de agrumpoedel. Jammergenoeg vergat de mens deze dag zo vaak, dat we er niet echt meer van kunnen genieten. Af en toe wordt daarom nog een schrikkeljaar ingelast. Dan probeert agrumpoedel ook de schoonheidsfoutjes waar hij de aarde mee opscheepte te verbeteren. Op uitbarsten staande vulkanen, overstromingen, aardbevingen, terroriserende vliegtuigjes, een lawaaierig vogelkanon in uw achtertuin en noem maar op… Maar, aangezien hij er zo weinig tijd voor heeft, blijven rampen de wereld teisteren. Daardoor komt het ook dat mensen stress hebben, één rustdag in weken, maanden of jaren is niet genoeg. Dit wil agrumpoedel ons leren, en is zijn raad aan ons, de mens. Neem rust, neem tijd voor jezelf, en je zal van veel leed bespaard blijven. Dat gebeurde er op die laatste dag. En agrumpoedel zag, weliswaar met ietwat pijn in het hart, dat de wereld bleef draaien, maar dat het goed was, daar durfde hij zich niet meer over uitspreken.

————————————————–

© Melissa

11 Reacties

Filed under Cultuur, Media, Schrijfsels, Zever