Met een vette knipoog draaide hij zich wat meer naar mij toe. In een poging tot het aannemen van een voor hem hoogstwaarschijnlijk aantrekkelijke pose, liet hij zich wat meer onderuitzakken, zette zijn benen wat verder open en lonkte naar het zeteltje tegenover hem. Dat, een ander plaatsje zoeken of rechtstaan. Een hartverscheurende keuze, maar door de nogal onstabiele treinondergrond én de overvolle wagon onverbiddelijk tot de eerste gedwongen nam ik plaats. Zijn ademhaling verzwaarde – of was dat de trein die vertrok? -. Met een vettige grijns zond hij een knipoog in mijn richting, waardoor ik toevallig net iets spectaculairs zag in de weides waardoor we reden en ik jammergenoeg net naar buiten moest kijken. Stiekem begon ik te vermoeden dat iemand ongemerkt, met manaanlokkende stift “lustobject” op mijn voorhoofd had geschreven.
Volkomen ontoevallig tikte zijn knie heel even de mijne aan wanneer hij – tot mijn grote en welgemeende vreugde – moest opschuiven omdat een dame in midlifecrisisleeftijd samen met een meisje van een tiental jaar oud, dat al van ver klaaglijk roepend aankwam omdat haar voeten zo’n pijn deden, zich bij ons uiterst sympathieke gezelschap voegden. Ze bekeek me van kop tot krullen en van krullen tot teen – mijn haar is nogal moeilijk in één oogopslag te vatten – en schijnbaar denkend “is dat nu een meisje of een schaap” lachte ze me liefjes toe. “Mooi weer om November te zijn hé” had ze gezegd. En “Siske, ge moogt uw chips niet op de grond gooien” tegen het kleine meisje. Toch bleef haar blik op mij gericht. Meer en meer raakte ik overtuigd van het lustobject-fenomeen, dat nu eveneens met een “hmmm, zou die nu denken dat ik holebi”-gevoel gepaard ging.
Bij de volgende halte stapte mijn mannelijke aanbidder uit. Vergezeld door een extra blauwe plek, door een pijnlijk “shouderklopje” dat hij me nog even met zijn elleboog bezorgde bij het uitstappen – hij was waarschijnlijk teleurgesteld dat ik niet op zijn romantische avances inging- zette ik mijn tocht verder, nog steeds aangestaard wordend. Toch veranderde er iets in de uitdrukking van de vrouw. Hoe meer we onze bestemming naderden, hoe onrustiger ze werd en hoe meer ze de omgeving in de gaten hield. “Deze trein stopt toch in Kortemark hé?” vroeg ze me hoopvol en ten einde raad toen we het station van Brugge binnenreden. Toen ik haar vol verborgen leedvermaak negatief moest antwoorden, sloegen de stoppen, of hetgeen ervan overbleef, door. Ze greep de kraag van het chips-etend meisje, dat daardoor geen tijd meer had om over pijnlijke voeten te klagen en half stikkend in enerzijds de chips en anderzijds de wurggreep van de middlifecrisisvrouw naar de deur werd meegesleurd. Zo snel ze kon stapte ze uit de trein met het meisje in haar kielzog. Hoe jammer. En ze had niet eens afscheid van me genomen.
Als sneeuw voor de zon verdween het lustobjectgevoel wanneer ze mij verlieten en verdween helemaal bij het uitstappen op het perron, waar ik – prijs de gitaarspelende agrumpoedel – geen op avances maken beluste mannen meer zag. In de verte renden midlifecrisis en chipsgirl de trappen af.
Reizen met de trein… Het zet aan tot denken.
6 Reacties
november 4, 2007 at 2:19 am
De trein maakt mij altijd verschrikkelijk melancholisch, allicht omdat alles zo ‘voorbijgaand’ is. Je ziet iemand die er tof of goed uitziet en een paar minuten later is die alweer uit je leven verdwenen. Ik zie de trein voor een stuk als metafoor van het leven.
november 4, 2007 at 2:09 pm
Inderdaad vorig jaar, toen ik iedere dag zo een 2-tal uur met de trein reisde, heb ik nog teksten geschreven op de trein (helaas zijn deze nog steeds niet gepost op mijn blog
).
november 4, 2007 at 2:21 pm
@Daniel: ik vind het een raar gevoel. Soms praat je met iemand waarvan je denkt “die persoon wil ik wel beter leren kennen”, maar toch weet je dat hij bij de volgende halte uitstapt en je hem hoogstwaarschijnlijk nooit meer zal terugzien.
@Jeroen: je weet wat gedaan!
november 4, 2007 at 5:53 pm
De vraag is of je die persoon wel beter wil kennen. Is het soms gewoon niet interessant om met iemand die je totaal niet kent wat te socialisen? Een kwestie van andere meningen te horen die je anders nooit gehoord zou hebben.
november 4, 2007 at 6:11 pm
Bij de meeste is inderdaad vooral het socialisen wel eens leuk, maar heel soms heeft er eentje dat “net iets meer”.
november 5, 2007 at 10:26 pm
De conducteur knipt kaartjes. Wat wil je: hoort bij z’n job. Maar is dit nu net dat ietsje meer?
Wat is er dan wel iets meer?
De conducteur die als je in brugge aankomt volgende zin kan produceren: ‘Dames en heren, we komen aan in Bruhhe, station Bruhhe.’ Diep respect!