maart 9, 2008...8:04 pm

Razend interessante bedgeheimen

Spring naar reacties

Heel vroeg deze morgen liep ik op mijn eentje in de tuin door de miezerige motregen. Wat verstrooid luisterde ik naar hoe de kleine druppeltjes ritselden op de blaadjes van de struiken. De wind suizde langs mijn oren en op mijn armen verscheen kippenvel. Opeens hoorde ik links van me, ter hoogte van de appelboom, een ritselend geluid. Mijn nieuwsgierigheid was uiteraard gewekt en dus vatte ik het plan op dit fenomeen van dichterbij te gaan bestuderen. Toen gebeurde het onvermijdelijke. Vanuit het dichte struikgewas klonk een kreet, een oorverdovend gesuis vulde de leegte rondom mij en voor ik het goed en wel besefte kreeg ik een stokje tegen mijn kop geslingerd. “Mohow zeg” riep ik, terwijl ik me over de opkomende buil wreef. In een waas van pijn meende ik nog net een duistere gestalte, zich verstoppend achter een dik gevuld hoofdkussen, te zien wegvluchten.

Toch moet ik deze nobele onbekende bedanken, ik heb immers een voorliefde voor stokjes. Daarom laat ik jullie vandaag neerdalen in de duistere wereld van mijn bed. Mensen jonger dan achttien lezen beter niet verder, want de spetterende orgieën en lieftallige minnespelen zouden hen wel eens op slechte gedachten kunnen brengen. Echt waar.

Welnu, om jullie dus toch maar een eerste geheim te verklappen: ik ben smoorverliefd. Ik deel al dertien jaar lang mijn dromen met hem. Al dertien jaar lang omhelst hij mij wanneer ik slaap en al dertien jaar lang kan ik op hem terecht wanneer ik mij triest of uitgeput voel. Nooit zegt hij een woord, maar de stilte die rond hem hangt vervult mij elke avond met blijschap. Ik zie hem doodgraag. Mijn allerliefste bed. Toen ik vier jaar oud was kreeg ik hem voor het eerst te zien. Hij telde eigenlijk voor twee en ik was wat bang van hem. Toen hij ouder werd kreeg hij echter schattige rode lakentjes en aupingmatrasjes, waardoor ik hem stilaan liever en liever ging zien. Dezer dagen zijn wij daarom onafscheidelijk.

Maar, ik moet bekennen dat ik mij eigenlijk in een driehoeksrelatie bevind. Naast mijn bed, deel ik mijn passionele nachten ook met beer. Beer heet eigenlijk niet beer. Beer wordt beer geheten omdat beer eigenlijk nooit een naam gekregen heeft. Beer was al van mij van voor ik mijn bed kende. Ik kreeg hem toen ik voor de allereerste keer in mijn leven de sint ontmoette. Een erg emotioneel moment, waarbij ik in mijn feestvreugde haast de sint van zijn baard heb ontdaan. Aangezien beer mij telkens weer aan dit moment doet herdenken, slaapt hij nog steeds elke nacht in mijn armen, al heb ik hem ondertussen al van muts en strik ontdaan.


Beer & Melissa vroeger


Beer, Melissa & bed de dag van vandaag

Om nóg maar wat meer te bekennen, mijn relatie is zelfs meer dan driehoekig. Net als op mijn bed en op beer ben ik ook verliefd op mijn muren. De ene (zie hierboven) is donkerrood, de andere drie oranje. Ook daar komen weer interessante geheimen bij kijken. De foto die je hierboven ziet is eigenlijk heel uniek. Als er namelijk één kleur is dat ik hartgrondig haat, is het wel roze. Om een roze T-shirt te dragen en daarmee nog eens op de foto te staan ook, moet ik wel geheel in extase verkeren. Zo’n stokje tegen uw hoofd krijgen, het doet wat met een mens. Maar, om dus op die muren terug te keren. Toen ik als driejarig klein Melissaatje in dit huis kwam wonen vond mijn moeder het zeer schattig om de muren van mijn slaapkamer roze te verven. Barbieroze. Afschuwelijk roze. Zo’n roze waardoor je voor de rest van je dagen een diepgewortelde haat gaat koesteren voor al wat maar enigszins met roze te maken heeft. Dus, dolgelukkig mocht ik een jaar of twee geleden mijn kamer herschilderen. Sindsdien heb ik er bijgevolg een derde en laatste geliefde bij.

Helaas wordt deze post te lang als ik ook nog alle geheimen van onder de lakens aan jullie vertel. Wat jammer toch, daarvoor zal een nieuw stokje richting mij gekatapulteerd moeten worden. Dit hier speel ik alvast door aan Likmevestje, Ruben en Thomas. Kwestie van mij wat in te wijden in mannelijke bedgeheimen.

5 Reacties


Reageer