Waarschuwing: Volgend stukje is niet voor gevoelige lezers. Je zou het maar best overslaan om een niet nog slechter beeld van mij te krijgen.
Ik ben lastig, irritant, zagerig, gefrustreerd, ergerlijk, vervelend, onuitstaanbaar en intolerabel. Voor wie het nu toevallig nog niet gemerkt zou hebben vandaag.
Waarom moet alles in godsnaam ergerlijk zijn? Waarom moet één of andere stomme voordracht voor het examen over onnozele voedingszever gaan waar zelfs geen hoogbejaard Siberisch hangbuikvarken naar zou willen luisteren. Waarom moeten alle vrouwelijke msn-contactpersonen die jonger zijn dan ik - en zelfs die die ouder zijn - zich gedragen als depressieve emoslettjes die collectieve zelfmoordpogingen maar wat graag zouden uitroepen tot de nieuwste hype. Niet dat ik iets tegen emo’s heb. Alleen tegen de pseudo-emo’s, die denken dat ze cool zijn door wannabedambordsloefen te dragen en om de twee weken “verliefd” zijn op een ander, waardoor er minstens om de veertien dagen “NWLY” met telkens een andere naam erachter in hun nick staat. Waarom lijkt de hele digitale wereld overbesekst en openen er te pas en te onpas sites waarop ik “seks kan hebben met de allerlekkerste, heetste webcammeisjes die allemaal voor me – ja, alleen voor mij - klaarstaan”. Erg leuk allemaal maar ik ben nog steeds hetero. En welke onnozelaar gelooft nu ook in virtuele seks. Wees dan tenminste origineel in je zelfbediening. Word voetenfotofetisjist ofzo.
En nog, waarom kan ik geen dingen loslaten die ik maanden geleden al had moeten loslaten en blijf ik telkens opnieuw vasthouden aan dingen waarvan ik weet dat ik er niet aan mag vasthouden? Waarom moet ik precies op de tweede dag na de veel te koude paasvakantie naar de maagspecialist - die met al zijn werk waarschijnlijk zelf binnenkort een maagzweer zal kweken van de stress – net op het uur waarop de eerste toets van dit trimester gepland staat, waardoor iedereen zal denken dat ik het opzettelijk zo doe en waardoor ik weeral na school zal mogen inhalen? Waarom zal ik bijgevolg nogmaar eens met het schaamrood op de wangen de maar half leesbare notities van iemand anders moeten lenen en me zo weer ongelooflijk geliefd maken? Waarom zijn alle gitaarleraars vrouwelijk, failliet of op pensioen waardoor ik er na koortsachtig zoeken toch geen vind die les geeft aan een acceptabele prijs? Waarom heb ik na het overlezen van vorige zin pas gemerkt dat er een rampzalige reusachtige kemel van een dt-fout in stond? Waarom heb ik nu nog steeds mijn blogroll niet uitgebreid? Waarom steekt alles vandaag onnoemelijk veel tegen? Waarom ben ik lastig, irritant, zagerig, gefrustreerd, ergerlijk, vervelend, onuitstaanbaar en intolerabel en doe ik er niets aan?
Sorry als ik hiermee iemand beledigd heb, want dat wil ik niet. Voel je dus zeker niet persoonlijk geviseerd als je nu toevalig dambordsloefkes hebt, graag naar sekssites surft of de interesses van hoogbejaarde Siberische hangbuikvarkens bijzonder interessant vindt. Ik erger me vooral aan mezelf. Maar wat ik hieruit alleszins heb ondervonden: frustraties uitschrijven helpt!
6 Reacties
april 6, 2008 at 4:56 pm
Ik heb dambordsloefkes, maar die zijn niet emo want ze zijn paars en roze
Ze zijn dus helemaal Barbie. Wat eigenlijk stukken erger is dan emo, besef ik net…
april 7, 2008 at 11:22 am
Je hebt het toch gepubliceerd
Doet goed hé? 
april 8, 2008 at 12:26 am
Uit je logje onthou ik de woorden die er toe doen: de laatste drie
april 8, 2008 at 4:33 pm
@Mirthe: Barbie is cool, die heeft tenminste niet om de twee weken een ander lief!
@Thomas: Jaaaa.
@Daniel: Meer hoeft dat niet te zijn.
april 8, 2008 at 5:54 pm
Ventileer er maar eens goed op los. Dat helpt altijd.
Waarom ? Omdat de lente eraan komt en jij nog geen zin hebt om eraan toe te geven, zeker.
Wanneer ik zo’n bui heb, probeer ik ervan te genieten : ik ben dan vies tegen alles en iedereen tot ik walg van mezelf en het over gaat.
april 8, 2008 at 8:12 pm
Je frustratie eruit knallen middels een lange, deugddoende stroom woorden – al dan niet geschreven: kan ferm deugd doen, hè?