Elke morgen moet ik een zestal kilometer fietsen voor ik mijn school bereik. Aangezien ik in een West-Vlaams boerengat woon, bestaat dat uit een aantal kilometers trappen langs bij dat gat passende boerenwegels. Telkens wanneer ik dat doe strelen de fluweelzachte geuren van versgevoerde varkensmest dus mijn reukorgaan. Maar het oog wil ook wat. Daarom zijn er sinds deze week twee kleine jongetjes – alles onder zestien jaar noem ik klein, leeftijdsmisvorming vermoed ik – die óók hun stalen ros bestijgen om hun educatielocatie te bereiken. En dat twaalfjarig grut vindt het bijzonder leuk om elke morgen een showtje op te voeren voor mij. Ik ben gecharmeerd. Echt waar. Serieus. Of beter, ik was gecharmeerd. Tot er op een dag het volgende gebeurde:
“Jah, jah, ‘t rijdt iemand achter ons”, roept blondharig ettertje.
“Ok, wacht é!”, vervolgt zwartharig ettertje.
Waarop zwartharige ettertje spontaan over de weg begint te slalommen, overal speekselbrokken uitspuwend.
Bij mezelf denkend dat zoiets echt wel ongeloofelijk stoer is, probeer ik hem wanhopig voorbij te steken, wat niet lukt wegens het geslalom, een gevaarlijke bocht en een haag voor de gevaarlijke bocht, waardoor tegenliggend verkeer onmogelijk te zien is. Ondertussen kijkt blondharig ettertje me grijnzend aan vanachter zijn veel te lange, vettige twaalfjarigejongetjeshaar. Zwartharig ettertje deelt nog steeds zijn binnensmondse lichaamssappen met de buitenwereld. Uiteindelijk wordt de bocht aan slakkentempo voorbijgeraasd, waarna ik, wanneer zwartharig ettertje een slalombeweging in rechtse richting maakt, hem abrupt voorbij steek. In mijn wielrennerige uitspatting merk ik de demonische grijns van blondharig ettertje opnieuw op vanuit mijn ooghoek.
“Hé kijk,” roept hij naar alweer links van de boerenwegel rijdend zwartharig ettertje, “nen haarbal!”
Ja, er zit een lijn in mijn laatste blogposts. Ja, ik heb haarcomplexen. Ja, ik geef dat toe. En ja, dat vind ik inderdaad niet leuk!
9 Reacties
april 23, 2008 at 9:33 pm
Een educatielocatie!
Ooit al de slagzin “Doe iets nuttigs!” geroepen naar de ettertjes? Hebben ze niet van terug
april 23, 2008 at 9:34 pm
En dan een klodder speeksel in mijn gezicht krijgen zeker?!
april 23, 2008 at 10:17 pm
De dag dat jij hen kan voorbijsteken met een wagen, rij je maar eens goed in een modderplas en laat de wielen goed slippen, recht naar hen toe. Het lachen zal hen wel vergaan en jij neemt wraak.
Het zal wel nog even duren maar begin maar al te dromen en geniet!
april 24, 2008 at 4:35 pm
Er is niets mis met jou en ook niet met haar. Toen ik de leeftijd van die ettertjes had, ging ik netjes langs de kant staan om meisjes van 16 te laten passeren. Een zoetgevooisde ‘dank u wel’, een stralende glimlach en een blik van haar ogen, ik was toen tevreden met kleine, mooie dingen.
april 24, 2008 at 6:07 pm
Ze va
april 24, 2008 at 6:10 pm
Ik heb weer ergens verkeerd op geduwd. Sorry.
Wat ik wilde zeggen is : Ze van de baan rijden, tiens ! Ze eens doen vallen ! Gegarandeerd wanneer ze je de volgende keer zien aankomen, dat ze wel wat minder noten op hun zang hebben, het kleine grut !
april 24, 2008 at 7:36 pm
@zeezicht:
Ooh ja, en hopelijk hebben ze dan ook lange haren en kan ik nog roepen “hé haarballekes!”
@Daniel:
Verdorie. Ik moest jaren eerder geboren zijn!
@micheleeuw:
Met mijn fantastische spieren zal ik ze vermoedelijk niet van de weg geduwd krijgen.
april 25, 2008 at 8:53 am
Hopelijk groeit dat ettergedoe nog uit die ventjes…
mei 22, 2008 at 9:01 pm
[...] bloggertjes (part 2) Jump to Comments Herinnert u zich nog mijn twee lieftallige, schattige ochtendettertjes? Wel, ik dus wel, aangezien ik deze morgen weer op hun wiebelende achterste mocht staren terwijl ze [...]