Sommigen zijn zeer intelligent. Anderen zijn net iets minder intelligent. Nog anderen zijn nog iets minder intelligent, houden een weblog bij met een pseudointellectueelklinkende – kijk, scrabble-inspiratie! -Latijnse naam en krijgen als krijsende baby de naam Melissa toegekend.
Jammergenoeg moeten ook diezelfde baby’s wanneer ze niet meer krijsen en al helemaal de pamper ontgroeid zijn ook naar school. Helemaal geen probleem, zou je zeggen, mensen die pseudointellectueelklinkende blognamen gebruiken zullen bijgevolg ooit wel in het Latijn belanden of beland zijn. Dat is ook zo. Die richting, die school, dat gaat allemaal perfect tot de lerares Frans op een welbepaalde dag het briljante idee heeft een leuke opdracht voor het mondeling examen met de buitenwereld te delen.
(Laat me nu heel even in de waan dat jullie allemaal niet doorhebben dat het volgende stukje eigenlijk in het Frans geschreven zou moeten zijn.)
Stel u dus voor:
De lerares zette een kordate stap in de richting van de vooral zeer oplettende massa leerlingen, losse haren, nonchalante doch boosaardige blik in de donkere ogen:
“Jullie mogen uit een aantal artikels uit Le Vif (een franstalig tijdschrift, met ongeveer het niveau van de knack, vermoed ik) één artikel kiezen voor het mondeling examen waarvan jullie inhoud, woordenschat en achtergrondinformatie moeten kennen. Jullie krijgen een blad met daarop een tiental titels waaruit jullie drie keuzes mogen maken. Ik probeer uiteraard jullie eerste keuze te respecteren.”
Waarna iedereen voor artikels als “20 zijn in 2008″, “Te veel stress”, “Gemanipuleerd voedsel” en “Poetin” koos. Behalve, u raadt het nooit, Melissa. Ik – want mocht u het nog niet doorhebben, ik ben weer egocentrisch bezig vandaag – was van plan me geheel in te wijden in de interessante geschiedenis (en neen, dit is voor de verandering eens niet sarcastisch bedoeld) geschiedenis van het Joodse volk. Ik hou namelijk veel van geschiedenis en minder van stress, gemanipuleerd voedsel, ouder zijn dan ik zal zijn in 2008 en al helemaal niet van politiek.
Even later werd dus bekendgemaakt welk artikel iedereen zou mogen leren.
“Sommige artikelen zijn vier of vijf maal gekozen, dus ik zal het tijdschrift aan één iemand meegeven zodat die dat voor de andere personen met hetzelfde artikel kan kopiëren.”
“Melissa, jij bent de enige die voor het artikel over het Joodse volk koos.”
(Ik uiteraard al helemaal in extase omdat ik, lui als ik ben, de pagina’s dan niet voor iemand anders moest kopiëren.)
“Normaal zijn de teksten maar negen pagina’s lang, maar dat van jou is er vijfentwintig.”
(Ik al iets minder in extase, maar wat onverschillig, het zou immers een interessant onderwerp worden.)
Maar ok, het is genoeg als je er een tiental leert.
(Mijn dag kon niet meer stuk.)
Weet je, de geschiedenis mag je laten vallen. Begin bij het politieke gedeelte, dat zal je meer interesseren.”
En daar zit je dan, als pseudointellectuele latinist in de Franse les, klaar om het uit te krijsen.
5 Reacties
mei 17, 2008 at 11:23 pm
Tuurlijk krijg je het geschiedkundige luik als je het lief vraagt. Wasdanu?
mei 18, 2008 at 12:43 pm
Misschien niet je keuze, maar er is in elk geval veel over te zeggen en vinden …
mei 18, 2008 at 2:11 pm
Dat vond ik nu altijd het ergste aan die mondelinge examens: artikels en teksten lezen.
mei 18, 2008 at 4:03 pm
Ocharme toch maar ik voel dat je dat fantastisch gaat doen.
In de les Frans in het middelbaar deden wij niets anders dan artikels uit Le Nouvel Observateur en zo lezen. Dat was eigenlijk wel leuk. Je leerde nieuwe woorden in het Frans maar vaak kreeg je ook heel wat artikels over interessante onderwerpen voorgeschoteld.
Soit, succes.
mei 18, 2008 at 10:18 pm
Ga naar die leerkracht en vertel haar dat de reden dat je dat artikel wou lezen juist de geschiedenis is. Ze zal het wel begrijpen, het is ook maar een mens (ben ik trouwens nog maar net achter: leerkrachten zijn ook maar mensen met huizen, tuinen en kinderen)