Glorieus brandhout

Spring naar reacties

Eergisteren beleefde ik nog maar eens één van de meest angstaanjagende momenten uit mijn leven. Ik moest om een spuitje naar de dokter. Gelukkig overleefde ik deze marteling. Maar, niet alleen mijn spectaculaire spuitjesavontuur maakte me die dag vrolijk, neen. Toen ik me met een opgeluchte, spectaculaire kreet in de zetel wierp, voelde ik iets prikken in mijn arm. Even dacht ik dat het spuitje was blijven zitten, dus ik rende naar de dichtsbijzijnde spiegel. Daar merkte ik echter dat een stokje aan mijn trui was blijven haperen. Eentje van Greet dan nog! En geen simpel.

“Wat is uw opperste moment van glorie geweest in het leven dat u nu leidt?”

Mijn opperste moment van glorie speelde zich jaren geleden af, in en rond onze toiletpot. Voor al wie nu geschokt de neus ophaalt en denkt dat ik over mijn allereerste keer “zelf op ‘t potje” ga praten, die mag zijn neus opnieuw laten zakken. Vandaag hou ik het immers beschaafd.

We bevinden ons, denk ik, in het jaar 1997. Een klein Melissaatje huppelt samen met haar ouders – die weliswaar niet huppelen – naar de achterdeur van het huis, aangezien de sleutel nog aan de binnenkant van de voordeur zit en die bijgevolg niet open kan vanaf de buitenkant. Mama haalt de tweede sleutel uit haar handtas, steekt hem in het slot, steekt hem toch niet in het slot, friemelt in het slot, trekt een raar gezicht en zegt dan: “Mohow zeg, tis ier wok wel azwo zeekre!” (vrij vertaald: Onee, hier hetzelfde tafereel!”) Wanhopig kijken ze naar elkaar, denken diep na en staren dan naar klein Melissaatje dat aan hun mouw staat te trekken. Ik verkondig het lumineus idee dat mama of papa door het raampje van het toilet, dat immers openstaat zouden kunnen kruipen. Die zien dat echter niet zitten, staren dan van mij naar het toiletraampje, van het toiletraampje naar de tuintafel en van de tuintafel naar mij en een grijns verschijnt op hun gezicht.

En zo werd de tuintafel die dag onder het toiletraampje geschoven, met klein Melissaatje er bovenop. Met een gracieuze lenigheid die ik nu jammergenoeg niet meer bezit, wurmde ik mij door het raampje – dat bovendien op kipstand vastzat – en belandde zo op de toiletpot, die gelukkig dicht was. Anders zou ik dit verhaal uiteraard geen “moment van glorie” noemen.

En zo werd klein Melissaatje, dat er wonderwel ook in slaagde de sleutel om te draaien, de grote heldin van het kleinste kamertje.

Grote Melissa gaat zich weer eens populair maken door dit stuk hout hardhandig tegen de knikker van enkele jongemannen te gooien. Ik pijnig immers geen vrouwen. Ik mik vol glorieus op het achterhoofd van De student, priegelaar (wiens weblog ik net ontdekt en in de reader gedropt heb, trouwens) (leve sluikreclame) en likmevestje (bloggen jij!).

10 Reacties

Filed under Levensbelangrijke mededelingen, Stokje, Varia