mei 22, 2008...9:01 pm

Etterverhalen voor bloggertjes (part 2)

Spring naar reacties

Herinnert u zich nog mijn twee lieftallige, schattige ochtendettertjes? Wel, ik dus wel, aangezien ik deze morgen weer op hun wiebelende achterste mocht staren terwijl ze zich op een slakkengangetje een weg naar school baanden. Uiteraard vergaten ze hun dagelijkse ritueel niet uit te voeren. Om beurten spuwden ze hun binnensmondse lichaamssappen de wijde wereld in, het liefst zo ver mogelijk.

En toen, toen keken ze om en zagen ze mij. Geen opmerking over mijn haar dit keer. Geen rare blik. Neen, integendeel, dit keer begonnen ze als het ware een levende sproeifontein te vormen, waarbij ze erin slaagden hun fluimen op elkaar (de fluim van het ene ettertje op het andere ettertje, bedoel ik) te laten landen. Mijn leedvermaak groeide bij het aanhoren van hun schattige, walgende kreetjes. De lieverds.

Daarna begonnen ze een ander spelletje te spelen, dat kennelijk ook weer van bijzonder veel niveau was. Eerst probeerde zwartharig ettertje zijn blondharig ettervriendje in de wegberm te duwen, wat niet lukte. Stoer, niet te doen. Om dat te verwezenlijken moesten ze trouwens naar de overkant van de weg slalommen, altijd leuk als de schoolbus wil voorbijraken. Daarna gaf blondharig ettertje een duw aan zwartharig ettertje. Ze bleven aan de rechterkant van de straat dit keer.

En toen, toen raakte zwartharig ettertje met zijn wiel van de weg. En hij viel. En hij had niet gezien dat er slijk in de gracht stond. En hij viel in dat slijk. En blondharig ettertje viel mee. En daar lagen ze dan, twee ettertjes, samen in de gracht. Echt ongelooflijk stoer.

En ik fietste hen in een grote boog voorbij, met een stralende glimlach op het gezicht. Vol leedvermaak keek ik hen in hun vooral niet-haatdragende oogjes. Ik kon nog net de aandrang om een fluim de wijde wereld in te spuwen in toom houden.

5 Reacties


Reageer