Sententiae en ik

Over Sententiae 

Aangemoedigd tot het beginnen van een weblog, startte ik geheel in de ban van de wondere wereld van de taal- en letterkunde een pagina, maar oh, één probleem. Geen naam, geen inspiratie, geen enkel idee. Geen goed begin zou je dus samenvattend kunnen opmerken.

Gelukkig bracht mijn voorliefde voor Latijn me bij de essentie van al wat een blog moet bevatten: de sententiae van de auteur.

Met andere woorden, mijn waarnemingen en gewaarwordingen, gevoel en bewustzijn, mijn  stemming, ideeën, gedachten en zienswijze, de betekenis die ik geef aan wat ik ondervind.

Laten we het als volgt samen vatten, dit blog wordt geschreven ex animi mei.

Naar mijn innerlijke overtuiging.

Over mezelf 

Ik denk te veel. Denk ik.
Misschien leeft mijn geest wel gesplitst van mijn lichaam en zweven mijn gedachten ergens middenin het universum rond.
Hoewel… mijn denkpistes blijven nogal vaak laag-bij-de-gronds hangen. Laten we het als volgt stellen:

Wat maakt het nu uit of ik het verstand heb van een pantoffeldiertje, of misschien de levensvisie van een levensmoede schildpad. De belangrijkste reden tot mijn al dan niet interessante of voor anderen eerder oninteressante schrijfsels is deze:

Ik ben er gelukkig mee.

Laat me dus even mijn gedachtengang vervolledigen:
Een weblog is persoonlijk. Niemand kan je gedachten veranderen. Men kan enkel je manier van denken beïnvloeden. Wanneer je dus vindt dat wat ik schrijf oninteressant, marginaal, derderangs, onwerelds of misschien wel te apocalyptisch is, zeg het mij dan. Ik sta als newbie in het bloggen open voor kritiek, zowel positief als negatief.

Maar goed. Gedaan met leven in een geïsoleerde cocon van doodlopende filosofische denkpistes. Ik verklaar de strijd aan mijn narcistische denkwereldje en laat me vanaf nu leiden door de wondere wereld van de weblog.

Met vriendelijke groet en aanmoediging tot lezen,

Melissa